{"id":44084,"date":"2017-12-11T09:10:15","date_gmt":"2017-12-11T08:10:15","guid":{"rendered":"http:\/\/grzegorzjaszczura.pl\/?p=44084"},"modified":"2017-12-11T09:16:12","modified_gmt":"2017-12-11T08:16:12","slug":"zmiana-nazw-ulic-dokonczenie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/grzegorzjaszczura.pl\/?p=44084","title":{"rendered":"Zmiana nazw ulic – doko\u0144czenie?"},"content":{"rendered":"

\"sierp-m\u0142ot-przekr.\"<\/a>Kolejne pismo do Wojewody naszego wojew\u00f3dztwa Pana Jaros\u0142awa Wieczorka<\/strong> (z dnia 23.11.2017 r.<\/strong>). Efekty naszych interwencji s\u0105 r\u00f3\u017cne. Miejmy nadziej\u0119, \u017ce tym razem podobnie jak przy u\u0142omnym Statucie MZBM<\/strong> w D\u0105browie G\u00f3rniczej, decyzje b\u0119d\u0105 pozytywne dla Polak\u00f3w. Zobacz.<\/a><\/strong> Decyzja ma zapa\u015b\u0107 podobno do 13 grudnia. To dobry dzie\u0144 na realizacj\u0119 tych zmian. Zobacz.<\/strong><\/a><\/p>\n

Dotyczy: zmiany nazw ulic w D\u0105browie G\u00f3rniczej <\/b><\/span><\/p>\n

\"pismo-2017.11.23-1\"<\/a>Klub Radnych Prawo i Sprawiedliwo\u015b\u0107<\/strong> <\/span>w D\u0105browie G\u00f3rniczej w nawi\u0105zaniu do pisma Pana Wojewody przes\u0142anego do Prezydenta Miasta D\u0105browa G\u00f3rnicza w sprawie propozycji nazw dla pi\u0119ciu ulic oraz \u00a0w zwi\u0105zku z decyzj\u0105 Komisji Prawno-Organizacyjnej, \u017ce Rada Miejska nie b\u0119dzie przedstawia\u0107 swoich propozycji, sk\u0142ada wniosek o uwzgl\u0119dnienie przy zmianie nazw wprowadzonych Uchwa\u0142\u0105 Zast\u0119pcz\u0105 nast\u0119puj\u0105cych nazw:<\/span><\/p>\n

1. <\/b>Jana Majewskiego<\/span> \u2013 proponujemy Oddzia\u0142u AK Ordona<\/b><\/span><\/p>\n

2. <\/b>Tadeusza Gruszczy\u0144skiego<\/span> \u2013 proponujemy Krzysztofa Kie\u015blowskiego<\/b><\/span><\/p>\n

3. <\/b>Stanis\u0142awa Skibi\u0144skieg<\/span>o<\/span> \u2013 proponujemy Kardyna\u0142a Stefana Wyszy\u0144skiego<\/b><\/span><\/p>\n

4. <\/b>J\u00f3zefa Skalskiego<\/span> \u2013 proponujemy Stanis\u0142awa Skalskiego<\/b><\/span><\/p>\n

5. Romana Piecucha<\/span> \u2013 proponujemy Witolda Ukla\u0144skiego<\/strong><\/span><\/p>\n

\u00a0Uzasadnienie<\/span><\/i><\/b><\/span><\/p>\n

\"pismo-2017.11.23-2\"<\/span><\/a>Oddzia\u0142 Armii Krajowej \u201e<\/i><\/b>Ordona\u201d –<\/b> Starszy sier\u017cant Jan Henryk Milton (pseudonim ORDON) za\u0142o\u017cy\u0142 w Strzemieszycach oddzia\u0142 partyzancki, kt\u00f3ry wszed\u0142 w struktury 23 Dywizji Piechoty Armii Krajowej. W lipcu 1943 roku „Ordon” otrzyma\u0142 rozkaz zdobycia wi\u0119kszej got\u00f3wki. Rozkaz wykona\u0142 30-go lipca. Oko\u0142o godziny 10.00 dokonali napadu na pow\u00f3z wioz\u0105cy pieni\u0105dze do siedziby zarz\u0105du „Graf – Renard – Grube” w zamku sieleckim. Wkr\u00f3tce po akcji w Sielcu ludzie „Ordona” wykoleili w rejonie Z\u0105bkowic B\u0119dzi\u0144skich poci\u0105g, a drugi ostrzelali. By\u0142a to ju\u017c ostatnia tak du\u017ca akcja tej grupy. 7 wrze\u015bnia 1943 roku Niemcy przeprowadzili ob\u0142aw\u0119 na le\u015bny bunkier w okolicach dzisiejszego Gro\u0144ca w S\u0142awkowie. Pod dow\u00f3dztwem sosnowieckiego gestapo do akcji u\u017cyto si\u0142y ca\u0142ej \u017candarmerii powiatu olkuskiego, policji z Maczek, Olkusza i S\u0142awkowa. „Ordona” w okopach nie by\u0142o. Jedynie jego \u017co\u0142nierze. Sam Milton przebywa\u0142 w pobliskim gospodarstwie, gdzie przechowywano wi\u0119kszo\u015b\u0107 zimowych zapas\u00f3w oddzia\u0142u. Po us\u0142yszeniu odg\u0142os\u00f3w walki, przedar\u0142 si\u0119 do swoich ludzi. Nie jest jednoznacznie potwierdzone, czy poleg\u0142 w walce, czy te\u017c dokona\u0142 samob\u00f3jstwa, by nie wpa\u015b\u0107 w r\u0119ce wroga. W tym dniu \u015bmier\u0107 ponios\u0142o 17 \u017co\u0142nierzy oddzia\u0142u Ordona oraz mieszka\u0144cy pobliskich dw\u00f3ch zabudowa\u0144, za pomoc partyzantom. Po\u015bmiertnie starszy sier\u017cant Henryk Milton<\/strong> zosta\u0142 awansowany do stopnia podporucznika i odznaczony Krzy\u017cem Walecznych. Tak zwany bunkier „Ordona” i zarazem symboliczny gr\u00f3b znajduj\u0105cy si\u0119 lesie na Niwie pomi\u0119dzy Strzemieszycami, a s\u0142awkowskim Gro\u0144cem. W miejscu tym zlokalizowana by\u0142a le\u015bna kwatera i jednocze\u015bnie miejsce ostatniego boju Oddzia\u0142u Partyzanckiego 23 Dywizji Piechoty Armii Krajowej. Z oddzia\u0142u \u201eOrdona\u201d ocala\u0142o kilku partyzant\u00f3w, kt\u00f3rzy w czasie ob\u0142awy znajdowali si\u0119 poza bunkrem. Po rozbiciu oddzia\u0142u, przeszli oni na teren powiatu zawiercia\u0144skiego i przy\u0142\u0105czyli si\u0119 do oddzia\u0142u AK Stanis\u0142awa Wencla, \u201eTwardego\u201d.\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 <\/em><\/span><\/p>\n

\u00a0 <\/em>Krzysztof Kie\u015blowski<\/i><\/b>(ur.\u00a027 czerwca<\/span><\/a>\u00a01941<\/span><\/a>\u00a0w\u00a0Warszawie<\/span><\/a>, zm.\u00a013\u00a0 marca<\/span><\/a>\u00a01996<\/span><\/a>\u00a0tam\u017ce) \u2013 polski\u00a0re\u017cyser<\/span><\/a>\u00a0i scenarzysta filmowy. Jego\u00a0 rodzina cz\u0119sto zmienia\u0142a miejsce zamieszkania, przy czym najcz\u0119\u015bciej Kie\u015blowscy zamieszkiwali w\u00a0Strzemieszycach<\/span><\/a>. Wujkiem Krzysztofa Kie\u015blowskiego by\u0142 doktor Marceli Bia\u0142ostocki, znany i powszechnie szanowany lekarz, praktykuj\u0105cy w Strzemieszycach przez d\u0142ugie lata, tak\u017ce w czasie okupacji niemieckiej. Doktor Bia\u0142ostocki mia\u0142 dw\u00f3ch braci, kt\u00f3rzy rozjechali si\u0119 po \u015bwiecie oraz dwie siostry mieszkaj\u0105ce w Zag\u0142\u0119biu. Jedna z nich wysz\u0142a za m\u0105\u017c za pana Kie\u015blowskiego. Mieli syna Romana \u2013 ojca Krzysztofa i Ewy. Pani Kie\u015blowska \u2013 babka Krzysztofa \u2013 przed wojn\u0105 by\u0142a nauczycielk\u0105 i uczy\u0142a w szkole handlowej w Sosnowcu. Wraz z m\u0119\u017cem zamieszkiwali przy ulicy Modrzejewskiej 32 w Sosnowcu. Dzi\u0119ki wspomnieniom pani Jenczowej, s\u0105siadki pa\u0144stwa Kie\u015blowskich wiadomo, \u017ce w owym czasie doktor Bia\u0142ostocki mieszka\u0142 w domu przy ulicy Ko\u015bcielnej \u2013 dzi\u015b Ofiar Katynia. Na pi\u0119trze w jednym z pokoi ulokowa\u0142 si\u0119 jego siostrzeniec Roman z \u017con\u0105 i trzyletnim Krzysiem. To w\u0142a\u015bnie tu na \u015bwiat przysz\u0142a Ewa Kie\u015blowska, siostra Krzysztofa. W p\u00f3\u017aniejszym czasie ca\u0142a rodzina Kie\u015blowskich przeprowadzi\u0142a si\u0119 na ul. Hetma\u0144sk\u0105.\u00a0Karier\u0119 rozpocz\u0105\u0142 jako re\u017cyser specjalizuj\u0105cy si\u0119 w\u00a0filmach dokumentalnych<\/span><\/a>\u00a0(\u017byciorys<\/span><\/a><\/i>,\u00a0Z punktu widzenia nocnego portiera<\/span><\/a><\/i>), jednak w miar\u0119 up\u0142ywu czasu zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w realizacj\u0119\u00a0film\u00f3w fabularnych<\/span><\/a>. Sporadycznie podejmowa\u0142 te\u017c dzia\u0142alno\u015b\u0107 teatraln\u0105. Jego wczesna tw\u00f3rczo\u015b\u0107 fabularna, uto\u017csamiana z\u00a0kinem moralnego niepokoju<\/span><\/a>, stanowi\u0142a paradokumentalne filmy ukazuj\u0105ce rzeczywisto\u015b\u0107 \u00f3wczesnej Polski (Personel<\/span><\/a><\/i>,\u00a0Blizna<\/span><\/a><\/i>,\u00a0Amator<\/span><\/a><\/i>,\u00a0Przypadek<\/span><\/a><\/i>). Potem zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 ku motywom\u00a0metafizycznym<\/span><\/a>, tworz\u0105c filmy psychologiczne podejmuj\u0105ce tematy moralne i egzystencjalne (telewizyjny cykl filmowy\u00a0Dekalog<\/span><\/a><\/i>,\u00a0Podw\u00f3jne \u017cycie Weroniki<\/span><\/a><\/i>, trylogia\u00a0Trzy kolory<\/span><\/a><\/i>).<\/span><\/p>\n

Re\u017cyser by\u0142 wielokrotnie nagradzany za swoj\u0105 tw\u00f3rczo\u015b\u0107, mi\u0119dzy innymi\u00a0Europejsk\u0105 Nagrod\u0105 Filmow\u0105 \u201eFelix\u201d<\/span><\/a>\u00a0oraz\u00a0Z\u0142otym Lwem w Wenecji<\/span><\/a>.
\n<\/b><\/span><\/p>\n

Stefan Wyszy\u0144ski<\/b> \u00a0(ur.\u00a03 sierpnia<\/span><\/a>\u00a01901<\/span><\/a>\u00a0w\u00a0Zuzeli<\/span><\/a>, zm.\u00a028 maja<\/span><\/a>\u00a01981<\/span><\/a>\u00a0w\u00a0Warszawie<\/span><\/a>) \u2013polski<\/span><\/a>\u00a0duchowny<\/span><\/a>\u00a0rzymskokatolicki<\/span><\/a>,\u00a0biskup diecezjalny lubelski<\/span><\/a>\u00a0w latach 1946 \u2013 1948, arcybiskup metropolita gnie\u017anie\u0144ski<\/span><\/a>\u00a0i\u00a0warszawski<\/span><\/a>\u00a0 oraz\u00a0 prymas Polski<\/span><\/a>\u00a0w latach 1948\u20131981,\u00a0kardyna\u0142 prezbiter<\/span><\/a>\u00a0od 1953. Zwany Prymasem Tysi\u0105clecia<\/strong>,\u00a0s\u0142uga Bo\u017cy<\/span><\/a>\u00a0Ko\u015bcio\u0142a katolickiego<\/span><\/a>. Po\u015bmiertnie odznaczony\u00a0Orderem Or\u0142a Bia\u0142ego<\/span><\/a>.<\/span><\/p>\n

Stanis\u0142aw Skalski<\/b>\u00a0(ur.\u00a027 listopada<\/span><\/a>\u00a01915<\/span><\/a>\u00a0w\u00a0Kodymie<\/span><\/a>, zm.\u00a012 listopada<\/span><\/a>\u00a02004<\/span><\/a>\u00a0w\u00a0Warszawie<\/span><\/a>) \u2013\u00a0podporucznik<\/span><\/a>\u00a0pilot<\/span><\/a>\u00a0lotnictwa wojskowego II RP<\/span><\/a>,\u00a0major<\/span><\/a>\u00a0pilot\u00a0Polskich Si\u0142 Powietrznych na Zachodzie<\/span><\/a>,\u00a0podpu\u0142kownik<\/span><\/a>\u00a0(ang.<\/span><\/a>\u00a0wing commander<\/span><\/a><\/i>)\u00a0Kr\u00f3lewskich Si\u0142 Powietrznych<\/span><\/a>,\u00a0genera\u0142 brygady<\/span><\/a>\u00a0pilot\u00a0Ludowego Wojska Polskiego<\/span><\/a>,\u00a0as my\u015bliwski<\/span><\/a>\u00a0okresu\u00a0II wojny \u015bwiatowej<\/span><\/a>\u00a0o najwy\u017cszej liczbie zestrzele\u0144 w\u015br\u00f3d polskich pilot\u00f3w. Odznaczony Krzy\u017cem Z\u0142otym i Krzy\u017cem Srebrnym\u00a0Orderu Wojennego Virtuti Militari<\/span><\/a>. Absolwent\u00a0Szko\u0142y Podchor\u0105\u017cych Lotnictwa<\/span><\/a>\u00a0w\u00a0D\u0119blinie<\/span><\/a>\u00a0(XI promocja, 67 lokata[1]<\/span><\/a><\/sup>). Walczy\u0142 we\u00a0wrze\u015bniu 1939<\/span><\/a>, b\u0119d\u0105c dow\u00f3dc\u0105 klucza w\u00a0142. Eskadrze My\u015bliwskiej<\/span><\/a>. Od jesieni 1940 walczy\u0142 w\u00a0Anglii<\/span><\/a>, uczestniczy\u0142 m.in. w powietrznej\u00a0bitwie o Angli\u0119<\/span><\/a>. Dowodzi\u0142 nast\u0119pnie eskadr\u0105 w\u00a0dywizjonie 306<\/span><\/a>\u00a0i\u00a0316<\/span><\/a>,\u00a0dywizjonem 317<\/span><\/a>, eskadr\u0105 zwan\u0105 \u201eCyrkiem Skalskiego<\/span><\/a>\u201d w\u00a0Tunezji<\/span><\/a>,\u00a0brytyjskim<\/span><\/a>dywizjonem 601<\/span><\/a>\u00a0na\u00a0Malcie<\/span><\/a>\u00a0i w ko\u0144cu 133 Polskim Skrzyd\u0142em My\u015bliwskim. Oficjalnie zaliczono mu zestrzelenie 18 i\u00a011<\/sup>\/12<\/sub>\u00a0samolot\u00f3w oraz 2 prawdopodobnie. W roku 1947 powr\u00f3ci\u0142 do Polski, gdzie zosta\u0142 przez w\u0142adze stalinowskie oskar\u017cony o zdrad\u0119 i skazany na kar\u0119 \u015bmierci, po czym wyrok zamieniono na do\u017cywocie. Zosta\u0142 zrehabilitowany w 1956. Jest autorem wspomnie\u0144 z kampanii wrze\u015bniowej pt.\u00a0Czarne krzy\u017ce nad Polsk\u0105<\/i>.<\/span><\/p>\n

\u00a0Witold Ukla\u0144ski<\/b> – Major, ps. Herold. Urodzi\u0142 si\u0119 13 marca 1893 w Go\u0142onogu. Bra\u0142 udzia\u0142 w wojnie polsko-bolszewickiej w latach 1917-1921. W 1939 roku dow\u00f3dca szwadronu marszowego 4. pu\u0142ku u\u0142an\u00f3w. Po zaj\u0119ciu Litwy przez ZSRS<\/span> we wrze\u015bniu 1939 aresztowany i wi\u0119ziony w \u0142agrze w Kozielsku, p\u00f3\u017aniej zes\u0142any na Syberi\u0119. Po podpisaniu uk\u0142adu Sikorski-Majski wst\u0105pi\u0142 do Armii Andersa, gdzie zosta\u0142 dow\u00f3dc\u0105 6. Dywizjonu Kawalerii 6. Lwowskiej Dywizji Piechoty i jej O\u015brodka Zapasowego. Przeszkolony w dywersji w Wielkiej Brytanii. Zaprzysi\u0119\u017cony 12 kwietnia 1944. Skok 26\/27 grudnia 1944. W dyspozycji komendy Armii Krajowej Krak\u00f3w. Po rozwi\u0105zaniu AK kontynuowa\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 w Delegaturze Si\u0142 Zbrojnych na Kraj. W sierpniu 1945 opu\u015bci\u0142 Polsk\u0119 i 29 wrze\u015bnia dotar\u0142 do Londynu. 24 listopada powr\u00f3ci\u0142 do Polski jako Witold Sawicki. Aresztowany 27 listopada przez Urz\u0105d Bezpiecze\u0144stwa, oskar\u017cony o przynale\u017cno\u015b\u0107 do AK i prac\u0119 w charakterze emisariusza organizacji Wolno\u015b\u0107 i Niepodleg\u0142o\u015b\u0107, skazany na kar\u0119 \u015bmierci. 17 maja 1947 zamieniono mu wyrok na do\u017cywocie. Zamordowany w wi\u0119zieniu we Wronkach 3 maja 1954.<\/span><\/p>\n

Jednocze\u015bnie ponawiamy pro\u015bb\u0119 o zmian\u0119 kolejnych nazw:<\/span><\/b><\/span><\/p>\n

1) Kostki Napierskiego<\/span><\/b><\/em> – <\/em>\u00a0(ur.\u00a01617<\/span><\/a>, zm.\u00a018 lipca<\/span><\/a>\u00a01651<\/span><\/a>\u00a0w\u00a0Krakowie<\/span><\/a>) \u2013 oficer wojsk koronnych,\u00a0przyw\u00f3dca powstania ch\u0142opskiego na Podhalu w 1651<\/span><\/a>. Pochodzi\u0142 prawdopodobnie ze\u00a0szlacheckiego<\/span><\/a>\u00a0rodu z\u00a0Mazowsza<\/span><\/a>. Wed\u0142ug jednej z hipotez by\u0142 naturalnym synem kr\u00f3la\u00a0W\u0142adys\u0142awa IV<\/span><\/a>, wed\u0142ug innej nazywa\u0142 si\u0119 Wojciech Stanis\u0142aw Bzowski. Wychowywa\u0142 si\u0119 najprawdopodobniej u starosty\u00a0malborskiego<\/span><\/a>\u00a0Rafa\u0142a Kostki. Pocz\u0105tkowo s\u0142u\u017cy\u0142 w rotach szlacheckich, a p\u00f3\u017aniej w wojsku cudzoziemskim. W okresie\u00a0wojny trzydziestoletniej<\/span><\/a>\u00a0s\u0142u\u017cy\u0142 w armii\u00a0szwedzkiej<\/span><\/a>\u00a0w stopniu kapitana. Przed 1648 wr\u00f3ci\u0142 do Polski, a w maju 1648 jako agent kr\u00f3la W\u0142adys\u0142awa IV wyjecha\u0142 do\u00a0Anglii<\/span><\/a>,\u00a0Francji<\/span><\/a>,\u00a0Hiszpanii<\/span><\/a>\u00a0i Szwecji w celu uzyskania pomocy i wsparcia dla wojny z\u00a0Turcj\u0105<\/span><\/a>. Po \u015bmierci W\u0142adys\u0142awa IV z upowa\u017cnienia nowego kr\u00f3la\u00a0Jana Kazimierza<\/span><\/a>\u00a0w 1650 zajmowa\u0142 si\u0119 prawdopodobnie werbowaniem\u00a0chor\u0105gwi<\/span><\/a>. Na pocz\u0105tku 1651 zorganizowa\u0142 zaci\u0105g wojsk na\u00a0Podhalu<\/span><\/a>\u00a0(z udzia\u0142em\u00a0Marcina Radockiego<\/span><\/a>\u00a0i\u00a0Stanis\u0142awa \u0141\u0119towskiego<\/span><\/a>) pos\u0142uguj\u0105c si\u0119 (najprawdopodobniej sfa\u0142szowanymi) rozkazami kr\u00f3lewskimi wydanymi na nazwisko Napierski (przedtem by\u0142 znany jako Aleksander Kostka ze Szternberku). W czerwcu 1651 na czele powsta\u0144c\u00f3w ch\u0142opskich zaj\u0105\u0142\u00a0zamek w Czorsztynie<\/span><\/a>. Tam 22 czerwca wyda\u0142\u00a0uniwersa\u0142y<\/span><\/a>\u00a0skierowane do ch\u0142op\u00f3w w Polsce, wzywaj\u0105c ich do powstania antyszlacheckiego. W odezwie zapewnia\u0142, \u017ce kr\u00f3l Jan Kazimierz solidaryzuje si\u0119 z powsta\u0144cami oraz \u017ce gwarantuje ch\u0142opom wolno\u015b\u0107 . Usi\u0142owa\u0142 tak\u017ce zwerbowa\u0107 wojska na\u00a0\u015al\u0105sku<\/span><\/a>. Przypuszczalnie spodziewa\u0142 si\u0119 pomocy ze strony ksi\u0119cia siedmiogrodzkiego\u00a0Jerzego II Rakoczego<\/span><\/a>, kt\u00f3ra jednak nie nadesz\u0142a. Czorsztyn po dwudniowym obl\u0119\u017ceniu zosta\u0142 zdobyty przez wojska biskupa krakowskiego\u00a0Piotra Gembickiego<\/span><\/a>\u00a0a przyw\u00f3dcy powstania, Aleksander Kostka-Napierski oraz\u00a0Stanis\u0142aw \u0141\u0119towski<\/span><\/a>\u00a0zostali pojmani[5]<\/span><\/a><\/sup>.\u00a0Przy Kostce-Napierskim znaleziono m.in. uniwersa\u0142 Chmielnickiego gwarantuj\u0105cy ch\u0142opom zwolnienie z pa\u0144szczyzny w zamian za przyst\u0105pienie do buntu. <\/sup>Powstanie st\u0142umiono, a Aleksander Kostka-Napierski zosta\u0142 skazany na kar\u0119 \u015bmierci przez\u00a0nabicie na pal<\/span><\/a>. Wyrok wykonano 18 lipca 1651 w Krakowie.<\/span><\/p>\n

Po wielu latach Kostka stanie si\u0119 bohaterem utwor\u00f3w Kazimierza Przerwy-Tetmajera, W\u0142adys\u0142awa Orkana i Jana Kasprowicza. W okresie PRL<\/span> w\u0142adze komunistyczne usi\u0142owa\u0142y wypromowa\u0107 kult postaci Napierskiego, kreuj\u0105c go na przyw\u00f3dc\u0119 wielkiego powstania ch\u0142opskiego. Jego imieniem nazwano wiele ulic, za\u015b rzekome przewagi \u201ech\u0142opskiego rewolucjonisty\u201d opiewa\u0142 film fabularny \u201ePodhale w ogniu\u201d<\/em>\u00a0(1956).<\/span><\/p>\n

Trudno dociec intencji czerwonych propagandyst\u00f3w, dlaczego ich wyb\u00f3r pad\u0142 w\u0142a\u015bnie na t\u0119 posta\u0107. Przecie\u017c w Rzeczypospolitej szlacheckiej nie brak\u0142o autentycznych bunt\u00f3w ch\u0142opskich o znacznie szerszym zasi\u0119gu. Tymczasem Kostka by\u0142 obcym agentem; zdo\u0142a\u0142 za\u015b zwerbowa\u0107 wedle r\u00f3\u017cnych \u017ar\u00f3de\u0142 zaledwie od 27 do 55 ludzi, w znacznej mierze pospolitych opryszk\u00f3w zwabionych obietnic\u0105 \u0142up\u00f3w; jego wyst\u0105pienie sko\u0144czy\u0142o si\u0119 nies\u0142awnie ju\u017c po 11 dniach, z kt\u00f3rych ledwie 4 sp\u0119dzi\u0142 w boju.<\/span><\/p>\n

\u00a0Proponowana nazwa \u2013 Jana Rodowicza<\/b><\/span><\/p>\n

Jan Rodowicz<\/b>\u00a0<\/b>ps. \u201eAnoda\u201d<\/b> \u2013\u00a0 harcerz<\/span><\/a>, \u017co\u0142nierz\u00a0Szarych Szereg\u00f3w<\/span><\/a>\u00a0i\u00a0AK<\/span><\/a>\u00a0oraz\u00a0Delegatury Si\u0142 Zbrojnych<\/span><\/a>,\u00a0porucznik<\/span><\/a>.<\/span><\/p>\n

W latach 1935\u20131939 uczy\u0142 si\u0119 w\u00a0Pa\u0144stwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego<\/span><\/a>, w kt\u00f3rym wiosn\u0105 1939 zda\u0142 tzw. ma\u0142\u0105 matur\u0119. W tym czasie kontynuowa\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 harcersk\u0105 w szeregach\u00a023 Warszawskiej Dru\u017cyny Harcerskiej<\/span><\/a>\u00a0im.\u00a0Boles\u0142awa Chrobrego<\/span><\/a>, s\u0142ynnej \u201ePomara\u0144czarni\u201d, w kt\u00f3rej pozna\u0142 wielu p\u00f3\u017aniejszych legendarnych cz\u0142onk\u00f3w\u00a0Szarych Szereg\u00f3w<\/span><\/a>, m.in.\u00a0Tadeusza Zawadzkiego<\/span><\/a>,\u00a0Aleksego Dawidowskiego<\/span><\/a>\u00a0i\u00a0Jana Bytnara<\/span><\/a>. W harcerstwie uzyska\u0142 stopie\u0144\u00a0podharcmistrza<\/span><\/a>.<\/span><\/p>\n

Po kl\u0119sce wojsk polskich w\u00a0kampanii wrze\u015bniowej<\/span><\/a>, od pa\u017adziernika 1939 r. zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w dzia\u0142alno\u015b\u0107 konspiracyjn\u0105 zostaj\u0105c cz\u0142onkiem Szarych Szereg\u00f3w. Bra\u0142 udzia\u0142 w wielu akcjach\u00a0ma\u0142ego sabota\u017cu<\/span><\/a>\u00a0w ramach organizacji\u00a0Wawer<\/span><\/a>. Jednocze\u015bnie uczy\u0142 si\u0119 na\u00a0tajnych kompletach<\/span><\/a>\u00a0gimnazjum Batorego. W 1941 r. uzyska\u0142 matur\u0119. Podj\u0105\u0142 prac\u0119 w warsztacie elektrotechnicznym in\u017c.\u00a0Tadeusza Czarneckiego<\/span><\/a>, a nast\u0119pnie w Zak\u0142adach Radiowych\u00a0Philipsa<\/span><\/a>. W 1941 roku, po uko\u0144czeniu kursu budowy maszyn i elektrotechniki, zacz\u0105\u0142 nauk\u0119 w Pa\u0144stwowej Szkole Elektrotechnicznej II stopnia, kt\u00f3r\u0105 uko\u0144czy\u0142 w roku 1943. W tym czasie prowadzi\u0142 dalej dzia\u0142alno\u015b\u0107 podziemn\u0105. Od lipca do grudnia 1942 r. uczestniczy\u0142 w II turnusie Zast\u0119pczego Kursu Szko\u0142y Podchor\u0105\u017cych Rezerwy Piechoty\u00a0ZWZ<\/span><\/a>–AK<\/span><\/a>\u00a0\u201eAgricola\u201d, po kt\u00f3rym uzyska\u0142 stopie\u0144 plutonowego podchor\u0105\u017cego. Uko\u0144czy\u0142 te\u017c kursy wyszkolenia bojowego i wielkiej dywersji. W listopadzie 1942 r. zosta\u0142 zast\u0119pc\u0105 dow\u00f3dcy 2. dru\u017cyny,\u00a0Feliksa Pendelskiego<\/span><\/a>\u00a0ps. \u201eFelek\u201d, w Hufcu Centrum Grup Szturmowych Szarych Szereg\u00f3w. Bra\u0142 udzia\u0142 w wielu akcjach bojowych:<\/span><\/p>\n