Witam na moim blogu
“W co wierzę? … (...)
Że nie należy kłamać …
ja tak sądzę”
Juliusz Słowacki “Beniowski”
Oby powyższy cytat towarzyszył mi na tej stronie. Zresztą już wcześniej inny wybitny Polak Waldemar Łysiak posłużył się nim jako mottem do książki „Stulecie kłamców”.
Określam siebie jako konserwatywnego zwolennika wolności gospodarczej. Chciałbym podkreślić także, że wartości chrześcijańskie i dekalog są mi szczególnie bliskie.
Grzegorz Leszek Jaszczura
03
11
Jednak ul. S. Kontkiewicza!
Kategorie: Aktualności | 11 marca, 2026
W nawiązaniu do mojego wpisu: ul. G. Korczyńskiego czy ul. S. Kontkiewicza?, muszę napisać, że nie komuniści w Dąbrowie Górniczej mogą odetchnąć. Jednak w Dąbrowie Górniczej-Ząbkowicach mamy ulicę Stanisława Kontkiewicza (nota bene od 2017 r.), a nie komunisty tow. G. Korczyńskiego (ultraPZPR). Wynika to także z odpowiedzi na mój wniosek o informację publiczną w tej sprawie.
Zadałem następujące pytania Panu Prezydentowi:
Z informacji, jakie do mnie dotarły, na obecnej ulicy Stanisława Kontkiewicza umieszczone zostały tablice z nazwą gen. Grzegorza Korczyńskiego.
W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:
1. Co było powodem zmiany tablic informacyjnych z dotychczasowego patrona ulicy Stanisława Kontkiewicza na Grzegorza Korczyńskiego?
2. Kto ze strony Urzędu odpowiada za nadzór nad wymianą takich tablic?
3. Dlaczego przez ponad tydzień nikt z Urzędu nie zareagował na zmianę patrona tej ulicy?
4. Proszę o informację, ile tablic umieszczono z nazwą G. Korczyńskiego i ile kwotowo kosztowała jedna tablica?
5. Proszę o informację, jaka firma była odpowiedzialna za wymianę tych tablic?
6. W jaki sposób sporządzono specyfikację do zlecenia dla firmy dokonującej wymiany tablic – czy specyfikacja ta zawierała konkretną nazwę ulicy?
7. Proszę o informację, dlaczego do dnia dzisiejszego na mapach Google Maps istnieje nazwa ulicy Korczyńskiego – czy ktoś z Urzędu interweniował już w tej sprawie?
Otrzymałem od Pana Prezydenta/Urzędu Miasta trochę niechlujną i wybiórczą odpowiedź, tak jakby oni czytali tylko ich wybiórczą lewacką prasę. Takie jest moje zdanie. Bo dlaczego nie odpowiedziano na kilka, pytań? Z niechlujstwa czy lenistwa Panie Prezydencie? Przykładowo nie odpowiedziano, kto ze strony Urzędu odpowiada za nadzór nad wymianą takich tablic. Muszę przyjąć w tej sytuacji, że odpowiada za to, co jest logiczne, kierownik jednostki, czyli Prezydent M. Bazylak. Urząd nawet nie wie ile takich tablic wymieniono czy miano wymienić!
Ale pomijając szczegóły z odpowiedzi na mój wniosek, wynika z niej, że pozwolono wykonawcy samemu wybierać, jakie nazwy ulic obowiązują w Dąbrowie Górniczej na podstawie map Google! Jednocześnie urzędnicy zdają sobie sprawę, że w Google występuje niewłaściwa nazwa ul. Kontkiewicza (jak rozumiem byłej ul. Korczyńskiego). Co za problem Panie Prezydencie zabronić wykonawcom korzystania z map Google, skoro na nich podane są kłamliwe nazwy ulic w naszym mieście!
Nielogiczne jest i zastanawiam się czy gospodarne, że wykonawca wykonuje daną interwencję na drodze i dopiero po przedstawieniu tego faktu wraz z dokumentacją fotograficzną jest wystawiane ze strony Urzędu zlecenie!!! Dla mnie absurd.
Czy Panie Prezydencie w umowie dotyczącej bieżącego utrzymania oznakowania pionowego, poziomego i usuwania zagrożeń w ruchu drogowym nie powinna, jeżeli chodzi o nazwę ulicy, ronda czy placu być taka możliwość zlikwidowana? Niestety później mieszkańcy żyją w matrixie. Wystąpię o szymel takiej umowy, czy rzeczywiście dopuszcza ona tak absurdalną procedurę postępowania!
Urząd wielokrotnie interweniował w firmie Google w sprawie niewłaściwej nazwy ul. Kontkiewicza. Niestety bez rezultatu. Nie będę występował o skany tych interwencji Panie Prezydencie, szkoda mi czasu. Przyjmę, że tak było.
Ps W następnym wpisie „zamkniemy” temat nazwy ronda w Dąbrowie Górniczej-Ząbkowicach na skrzyżowaniu ulicy Armii Krajowej i łącznicy do drogi S1. Póki co zobacz Szanowny Czytelniku wpis: Rondo im. Ks. kan. F. Nowaka?!.
Komentarze
3 komentarze do “Jednak ul. S. Kontkiewicza!”
Zostaw komentarz
Brawo. Proszę ich nadal punktować.
STANISŁAW KONTKIEWICZ (ur. 6 maja 1849 w Warszawie, zm. 21 marca 1924 tamże) – polski inżynier górniczy i geolog.
Dzieciństwo spędził z rodzicami w Radzyminie, Radomiu i Rawie, gdzie jego ojciec Józef obejmował kolejno stanowiska inspektora seminarium nauczycielskiego, dyrektora gimnazjum żeńskiego, a następnie 5 klasowego progimnazjum. Klasy szóstą i siódmą ukończył w Gimnazjum IV w Warszawie.
W 1866 rozpoczął studia na Wydziale Matematyczno-Fizycznym Szkoły Głównej w Warszawie. W 1868 przeniósł się na Wydział Inżynierii Politechniki Ryskiej, który ukończył z odznaczeniem w 1871. W tym też roku podjął pracę przy budowie kolei w okolicach Rygi. Następnie przeniósł się do Homla, gdzie pracował przy budowie Kolei Libawsko-Romieńskiej. W 1873 wstąpił do Instytutu Górniczego w Petersburgu, który ukończył po trzech latach.
W 1876 objął stanowisko geologa w Departamencie Górniczym w Petersburgu, na którym pracował przez 5 lat. Badania geologiczne w tym charakterze rozpoczął na Uralu, wzdłuż projektowanej uralskiej linii kolejowej, zwłaszcza między Biserą a Jekaterynburgiem. Poza podstawową geologią, a także geologią inżynierską, badał wystąpienia tam rud niklu, manganu, miedzi, żelaza i złota.
Następnie badał okolice jeziora Onega, gdzie w guberni ołonieckiej poszukiwał złóż antracytu. Opracował mapę geologiczną badanych rejonów; obliczył też zasoby i właściwości technologiczne antracytów. Odkrył nowy minerał węglowy: szungit.
W latach 1878–1879 prowadził badania geologiczne na Ukrainie, sporządził pierwszą szczegółową mapę geologiczną tego obszaru. W okolicy Berdiańska odkrył złoża rudy żelaznej koło góry Korsak Mogiła.
Rozpoczął też wówczas badania złóż rud żelaza na Ukrainie, w okolicach Krzywego Rogu, nad Ingulcem. Jego praca Opis geologiczny okolic Krzywego Rogu z 1880 dostarczyła pierwszych wiarygodnych danych o złożach krzyworoskich i posłużyła za podstawę do dalszych badań w tym terenie.
W 1880 został skierowany do guberni kieleckiej dla poszukiwania złóż soli w jej południowej części. Badania zakończył negatywną oceną perspektyw solonośności tego terenu.
W 1881 francuskie Towarzystwo Akcyjne Krzyworoskich Rud Żelaza uzyskało koncesję na eksploatację tam złoża rud żelaza i w 1882 zatrudniło Stanisława Kontkiewicza na stanowisku dyrektora kopalni. Na polecenie Towarzystwa przez 5 miesięcy zapoznawał się z kopalniami rud żelaza w Mokta-el-Hadid i Bani Saf w Algierii Francuskiej.
W 1886 wrócił do kraju do Dąbrowy Górniczej, gdzie objął stanowisko dyrektora kopalni Flora. Był także od 1896 prezesem założonej przez siebie Sekcji Górniczo-Hutniczej Towarzystwa Popierania Rosyjskiego Przemysłu i Handlu w Dąbrowie Górniczej. W tamtejszej Szkole Górniczej Sztygarce, przy organizacji której brał udział, wykładał geologię i mineralogię, propagując polską terminologię mineralogiczną. Kontynuował też badania geologiczne Gór Świętokrzyskich, w tym z polecenia Departamentu Górniczego w Petersburgu występowanie rud miedzi i ołowiu. Z ramienia Petersburskiego Towarzystwa Mineralogicznego badał także geologię Wyżyny Krakowskiej i Górnego Śląska, m.in. z zamiarem wykonania mapy geologicznej Dąbrowskiego Zagłębia Węglowego.
W 1905 przeniósł się do Warszawy. Tam współpracował z Pracownią Geologiczną Muzeum Przemysłu i Rolnictwa, której był ostatnim kierownikiem. Był też dożywotnim wiceprezesem Zarządu Towarzystwa Kopalni Węgla „Flora”. W latach 1905–1918 był członkiem Towarzystwa Kursów Naukowych, od 26 VI 1907 do 30 XII 1917 także członkiem Zarządu TKN. Wykładał także geologię w ramach Kursów Politechnicznych (1906-1907) na Wydziale Technicznym TKN[1].
Od 1915 był przewodniczącym komisji dla opracowania programu mającej powstać w Krakowie Akademii Górniczej, a od 1918 członkiem Komitetu Organizacyjnego tej uczelni. W 1918 był również członkiem Sekcji Górniczo-Hutniczej Ministerstwa Przemysłu i Handlu, przemianowanej później na Radę Górniczą. Brał udział w pracach wspomnianej Sekcji nad powołaniem Polskiego Instytutu Geologicznego. Powołany w 1919 Instytut otrzymał m.in. zbiory geologiczne, bibliotekę i meble Pracowni Geologicznej Muzeum Przemysłu i Rolnictwa. W 1920 został członkiem honorowym Państwowego Instytutu Geologicznego.
W latach 1887–1919 opublikował około 50 prac z zakresu geologii w rosyjskich i polskich czasopismach naukowych.
STANISŁAW KONTKIEWICZ W DĄBROWIE GÓRNICZEJ
W połowie września 1886 r. Stanisław Kontkiewicz dotarł do Dąbrowy, gdzie objął obowiązki dyrektora kopalń. Oficjalnie został odkomenderowany do dyspozycji właścicieli kopalń węgla kamiennego Maciej i Władysław w powiecie będzińskim Guberni Piotrkowskiej od 9/21 listopada 1886 r. Kopalnia Maciej była położona w okolicach wsi Gołonóg i należała do austriackiego Länderbanku. Kopalnia Władysław, która była własnością Francuza Pierre Henri Lauransa, była obsługiwana przez maszyny kopalni Maciej, przez co prace ich były połączone. Występowały one pod wspólną nazwą kopalń „Flora”. W październiku 1892 r. prywatny właściciel sąsiadującej z nimi kopalni „Jan” poprosił Stanisława Kontkiewicza o zarządzanie również jego kopalnią.
Stanisław, już jako dyrektor kopalni, co jakiś czas, starał się znaleźć moment na prowadzenie badań geologicznych, które go bardzo interesowały. Później wymykał się do Krakowa, gdzie w pracowni geologicznej Uniwersytetu Jagiellońskiego analizował zgromadzony materiał. O jego odkryciach informowała prasa. Stanisław Kontkiewicz począwszy od 1877 r. regularnie publikował wyniki swoich badań, początkowo w „Gornom Żurnale”, potem w „Zapiskach Petersburskiego Towarzystwa Mineralogicznego” a także w niemieckich czasopismach. Po zacieśnieniu związków z polskimi naukowcami i technikami podczas dłuższego pobytu w Warszawie w 1880 r., zaczął współpracę z „Pamiętnikiem Fizyjograficznym”. W tomie II za rok 1882 opublikował „Sprawozdanie z badań gieologicznych w guberni Kieleckiej”. Pracując już w Dąbrowie prowadził badania geologiczne między Częstochową a Krakowem, w guberni kieleckiej na terenach dawnych kopalń miedzi i ołowiu, w okolicach Olkusza w poszukiwaniu nowych złóż galmanu, często dla Petersburskiego Towarzystwa Mineralogicznego.
W czasie, gdy mieszkał i pracował w Dąbrowie Górniczej, Stanisław Kontkiewicz bardzo angażował się również w jej życie społeczne i kulturalne. Był prezesem Stowarzyszenia Spożywczego „Nadzieja”. Kiedy 27 października 1895 r. połączono dwie dąbrowskie grupy teatralne w jeden teatr – Stanisław Kontkiewicz sprawował nad nim opiekę. 29 lutego 1900 r. przy współudziale inżynierów górnictwa, lekarzy i urzędników fabrycznych wyznań ewangelickiego, katolickiego i prawosławnego zarejestrowano w Dąbrowie Górniczej Towarzystwo Muzyczne. W 1902 r. zrzeszało 126 członków, prowadziło orkiestrę oraz chóry męski i żeński. Od samego początku, Stanisław Kontkiewicz był jego prezesem, a już w 1901 r. w uznaniu jego zasług położonych przy założeniu i zorganizowaniu Towarzystwa, ogólne zgromadzenie na swoim zjeździe wybrało go jednogłośnie również na członka honorowego. Aktywnie wspierał działalność założonego przez księdza Grzegorza Augustynika Towarzystwa Dobroczynności, do którego powstania również się przyczynił. Był też członkiem zarządu Towarzystwa Pomocy dla Biednych Chrześcijan w Dąbrowie Górniczej.